اینکه باید به تو و یاد تو و عکس غبار آلودت

هر روز سرکی کشم و

به دیوار خاطره ای

هرچند بی رنگ

پنجه ی حسرت سایم....

                     خسته ام...

                     خسته ام.....هر چند نه آنقدر شکسته

                     که چهره ی برده ای را مانم

                     یا آنچنان زخمی

                     که گُرده ام شیار به شیار

                     کوچه های سر از تا پا فرشی را ماند...

                     گشوده به زیر عشوه نیزه های مرده لُعبتی

آه ای خالق اشک و نیاز

ای بانی عشرت و رنج

اکنون....

قلب متروک و فرو ریخته ام

در پی رویش آبادگریست

تا برویاند جانم را

از خنکای دستی سوزان

ریشه اش اشکی باشد شفاف

که بشاید دیدن از اینسو آنسویش را

و بر این بستر تنهایی

آنجا که هجمه ی خیالت

راه ورودش را بسته

ساعقه ای تازه افکند...

بیدار کند عطر فراموشی را...

من در پی رویش آبادگری هستم...