| تبليغات | X |
صفحه در حال
بارگذاري است!
لطفا کمي صبر کنيد...
|
 |
 |
|
| اجتماعی-فرهنگی |
|
در شکنجه زار تردید... در مسلخ اماهای بهتر ماندن یا بهتر رفتن.... به سوگ آنچه می پژمرد..... آنچه خواهد پژمرد نشسته ام....... در گمراهیه ی میان سوداگریهای آنکه احساس در زنجیرم را به تبعید بهشت می فرستد و آنکه بهشت را به زندان زمین فراخوانده است...... آری......از ترس"آنکه با خنده می کشد نه با خشم"* اکنون،من در آغازم......در آغاز راهی...... راهی که پیوسته در آن پای در بند خاک خواهم کشید و گاهی هم پامال حقایقش خواهم ساخت.... ......ولی از من نخواهید که یکباره پای در میان ستاره ها بگذارم..... آخر...ما در آسمانها به دنیا نیامده ایم.... هرچند بهترین نسبتی که برای زمین می توان قائل شد..... دایگی است... نیچه* |
|
+ نوشته شده در
ساعت 1:49 توسط امید |
|
|
صفحه نخست پست الکترونيک آرشيو |
| درباره وبلاگ |
|
|
RSS
تعداد بازديدها: |
