مرا دیوانه ای خواندید که از عشقش گذر کرده است و می گوئید چنان بی شرمم که حتی اشک را بر گونه ی محبوبم طاقت آورده ام....

شما همانهایی هستید که در حسرت یک لذت خام٬عمری هم قدّ سایه ی خود نیز نمی مانید.....خوب٬این ننگ درد آوریست که می بایست به هر شکلی بر خود گوارا سازید و چه بهتر آنکه تنپوشی از جنس اعتبار بر قامت هوستان ببافید و چه تنپوشی فریبنده تر از عشق.....!!!

مرا تنها گذارید که من......

 در شب لجام گسیخته ی غزل و شهوت شما٬از سایه ی خویش بلندقدترم....

من از منتهای هوس شما گذر کرده ام و در بند کلاف کور دروغهای خودساخته ام نمانده ام......

من از سادگی مضحک احساسم که در بند زمان خواهد پوسید گریخته ام..............نه از عشقم.....

حصار کهنه ی حنجره ام دغدغه اش ویرانیست........

اما افسوس.....افسوس که این تیغ بی رحم و بی نبض منطق پوشالی من....در تنپوشی فریبنده و زیبا به نام مصلحت...رخ احساس مرا می بلعد...ساز دلخسته و افسرده ی قلبم را می شکند....        

این زمانه شب جاوید ظالمان را می پاید و به صبح خاکستری قلب من هیچ نمی اندیشد....

آه....آه که تا به کی....

 تا به کی این ولع سیری ناپذیر شکم بر قلمم می تازد....